Querido papá. Campaña viral contra as violencias machistas
Domingo Decembro 20th 2015,
Filed under: Feminino-Masculino,Videocampaña

A ONG norueguesa Care Norge vén de lanzar unha campaña que, baseada nun vídeo de 5 minutos, pretende denunciar as violencias machistas “que moitas nenas e mulleres afrontan durante a súa vida”. “A mensaxe da película -di a orgnaización- é que os homes son, poden e deben ser un modelo positivo e renunciar á violencia”, tanto ás agresións físicas como aos micromachismos. Nesta ligazón podes acceder a unha tradución automática ao galego do texto no que Care Norge explica a súa campaña
© Care Norge

Grazas á Coordinadora Galega de ENDL pola súa tradución ao galego.



Papás e mamás.
Sábado Decembro 07th 2013,
Filed under: Feminino-Masculino,Videocreación
Comentarios desactivados en Papás e mamás.

Mamás Y Papás – Mummies & Daddies (2008)

Moisés Romera e Marisa Crespo dirixiron e produciron esta impresionante curtametraxe en 2008.

Elenco:
Nerea Gómez no papel de Nena
Pepa Gómez no papel de Mamá
Carlos Tormo na voz de Papá



Violencia de Xénero
Xoves Decembro 16th 2010,
Filed under: Feminino-Masculino
Comentarios desactivados en Violencia de Xénero

Unidade didáctica da profesora Pilar Ponte sobre a violencia de xénero:



Que non che mintan, princesa
Mércores Decembro 15th 2010,
Filed under: Feminino-Masculino,Videocampaña
Comentarios desactivados en Que non che mintan, princesa

Un documento para a reflexión:


Vídeo exhibido nos buses urbanos da Coruña na campaña Que non che mintan, princesa, da Concellaría de Igualdade e Participación Cidadá do Concello da Coruña, con motivo da conmemoración do 25 de novembro, Día Internacional para a Eliminación da Violencia de Xénero.



Día Internacional para a Eliminación da Violencia de Xénero
Xoves Novembro 25th 2010,
Filed under: Feminino-Masculino
Comentarios desactivados en Día Internacional para a Eliminación da Violencia de Xénero

.

Que non che mintan, princesa é o nome da campaña que a Concellaría de Igualdade e Participación Cidadá do Concello da Coruña puxo en marcha este ano con motivo da conmemoración do 25 de novembro, Día Internacional para a Eliminación da Violencia de Xénero.



A tradición chinesa dos pés de loto e os zapatos de tacón occidentais
Sábado Xuño 12th 2010,
Filed under: Feminino-Masculino
Comentarios desactivados en A tradición chinesa dos pés de loto e os zapatos de tacón occidentais

Pies De Loto y zapatos de tacón

Presentación realizada por:
Almudena Rodríguez Expósito e Ana Belén Maena  Magán


Burka. O cárcere de tea
Sábado Xuño 12th 2010,
Filed under: Feminino-Masculino
Comentarios desactivados en Burka. O cárcere de tea


O bardo usa o seu puño de ferro
Mércores Abril 14th 2010,
Filed under: Feminino-Masculino,Videocreación
Comentarios desactivados en O bardo usa o seu puño de ferro

Videocreación de Susana Rodríguez Fariña premiada no Concurso para a Antoloxía Poetízate convocado polo Club de Lectura “Colegas das palabras” do IES Julio Prieto Nespereira.

Susana Rodríguez Fariña, que asina este traballo como Sus, realizou un extraordinario traballo adicado á súa avoa, a partir do poema “O bardo” de Carlos Negro publicado na antoloxía Poetízate.

Parabéns Sus!

Fonte: Blog Colegas das palabras



Anuncio dos anos 60
Mércores Abril 14th 2010,
Filed under: Feminino-Masculino,Publicidade
Comentarios desactivados en Anuncio dos anos 60



Un suceso real. 4
Luns Abril 05th 2010,
Filed under: Feminino-Masculino,Medios de Comunicación
Comentarios desactivados en Un suceso real. 4

FICHA D: A VÍTIMA

Analiza o seguinte texto:

Fonte: Faro de Vigo, versión dixital, do luns 12 de febreiro do 2007

María Del Carmen Rodríguez Pazo, muller acoitelada polo seu ex-marido en Tui, que se recupera no Hospital do Meixoeiro: “Entrou no meu coche e sacou un coitelo enorme: Non sei nin como estou viva!”

Durante os meus oito anos de matrimonio aguantei o inaguantable. Ao ano de casarnos intentou aforcarme e cheguei a irme da casa, pero despois perdoeino “.

Marta Fontán / VIGO

María del Carmen esperta pouco a pouco dun pesadelo. Esta muller de 34 anos, que a pasada fin de semana foi acoitelada polo seu ex-marido en Tui, recupérase no Hospital do Meixoeiro das graves feridas sufridas. Tombada na cama, o seu rostro non só reflicte a dor das lesións físicas. Os seus ollos énchense de bágoas cando lembra o medo e a impotencia que sentiu durante un matrimonio de oito anos cheo de malos tratos. A separación non foi a solución: as ameazas e as agresións seguiron espreitándoa. “Tiña claro que ía vir por min. Xa o intentou outras veces e el mesmo mo dicía: “ou es miña outra vez, ou mátote “, relátalle a Faro. O seu ex-marido suicidouse tras a agresión. E agora, esta muller, que recibiu tres puñaladas no abdome, só ten un desexo, para ela e para o seu “pequeno” de 6 anos: “Quero vivir feliz, xa me toca, non?”.

– A agresión do pasado sábado non foi unha sorpresa…

– O que ocorreu penseino moitas veces. Son moitos anos os que o levo denunciando. Eu a todo o mundo lle dicía que me ía matar. Desde que me separei, en xullo do ano pasado, xa o intentou unhas tres veces.

– Como foi o seu matrimonio?

– Cando casei ía cumprir 26 anos. Xa sendo noivos agrediume unha vez, pero estaba tan namorado que llo pasei. E o matrimonio? Foron oito anos da miña vida aguantando o inaguantable. Ao ano de casar, intentou aforcarme. Entón denuncieino e cheguei a irme da casa, pero pediume perdón e volvín con el. Lembro que nesa primeira denuncia, a excepción da miña familia e dos meus amigos próximos, non atopei apoio de ninguén. Nin no xulgado nin en ningún sitio. Pola contra, parecía como se eu fose a culpable. Por iso non o volvín denunciar en todo o matrimonio.

– Pero o maltrato era continuo…

-Si. E sempre igual: pegábame ou insultábame e, aos dez minutos, pedíame perdón e botábase a chorar. Lembro que polo seu traballo el íase ás seis da mañá e volvía ás oito da tarde. E o medo apoderábase de min cando el chegaba de traballar: sabía que por calquera cousa, por un calcetín no corredor ou porque non tiña a cea á súa hora, ía montala. E non só era o maltrato físico, senón tamén o psicolóxico: dicíame que no valía para nada, e iso acábalo crendo. Non me coidaba, non me amañaba… E el non me permitía nada: non tiña acceso ao diñeiro, non podía quedar cunha amiga, chegoume a cortar o teléfono. Era moi celoso. E eu cedía porque estaba namorada. Ata o verán de 2006, cando me separei, sempre tiven a esperanza de que cambiaría, ben polo noso fillo ou ben por min.

– Cando se pensou na separación?

– Lembro que, en 2004, el marchou embarcado e deixoume soa. E fíxate, con todo, eu aínda lle suplicaba que non se fose, tíñalle medo á soidade. Pero, ante esa situación, deime ánimos. Díxenme: a traballar e a coidar do meu fillo. E decateime de que había vida fóra das catro paredes da miña casa. Nesa época tamén me metín no centro de axuda a mulleres maltratadas, sen que el o soubese, claro, e iso abriume os ollos. Eu tiña un diñeiro aforrado e decidinme a cumprir un soño, sacar o carné de autobuses e de ambulancia. Cando el regresou, conteille que o conseguira e el deume unha malleira.

– É nesa época cando decide romper a relación?

– De repente, díxenme: acabou. Dérame conta de que podía tirar para adiante soa, que non me facía falta para nada. E, sobre todo, pensei no meu fillo, que non merecía ver cousas tan fortes. Non era vida para min nin para o meu pequeno.

– Como foi a súa vida tras a separación?

– Xa de casados repetíame: “Es miña e, se me deixas mátote e, se te vas con outro, mátote a ti, a el e o neno”.

E, ao mes de separarme, fun á A Coruña á casa dunha amiga e seguiume e intentou atacarme cun coitelo. No xuízo admitiu que ía matarme. E puxéronlle unha orde de afastamento, pero non valía de nada. Seguíame, chamábame ao móbil…

– Que recorda da agresión do pasado sábado?

– Eu baixe á rúa para ir ao supermercado e subín ao coche. El montou detrás de min e sacou dunha bolsa de plástico un coitelo enorme. Non sei nin como estou viva! Quixen agarralo, pero non tiña forzas. E empeceille a dicir o que lle dicía sempre para intentar que me soltase: que lle quería, que volvería con el, que non me matase polo neno… Parecía que se abrandaba e, de repente, notei que unha moza tiraba de min. Despois xa non me acordo de moito: foise, eu levanteime e caín de xeonllos na estrada.

– Tras a súa experiencia, que lles recomendaría a outras vítimas de malos tratos?

– Que denuncien! E á primeira labazada que se vaian, que non aguanten nada. Eu debo dicir que todo o fixen eu soa. Desde que me separei non vin nin unha axuda: eu tiven que buscar o traballo, a vivenda… Téñennos que axudar máis, que somos moitas.

ACTIVIDADES

– Que sentía a vítima?

– Que fixo?

– Que se puido cambiar?

– Como resulta o relato cando escoitamos o contexto, a vítima, a muller que intervén…?