Conferencia de Juan Carlos Moreno Cabrera
Xoves Xuño 24th 2010,
Filed under: Sociolingüística,Vídeoconferencia
Comentarios desactivados en Conferencia de Juan Carlos Moreno Cabrera

Nacionalisme lingüístic espanyol from LLUÍS SALAS on Vimeo.

Conferencia impartida por Juan Carlos Moreno Cabrera, catedrático de Lingüística Xeral na Universidad Autónoma de Madrid, na “Jornada 10 Anys de Filologia Catalana a la UOC” (Universitat Oberta de Catalunya) co título “A Lingüística e o nacionalismo lingüística español”.

Nesta conferencia o profesor da Autónoma analiza e desmonta seis mitos do nacionalismo español:

1. O abolengo documental do español.

2. As virtudes do castelán primitivo.

3. A conversión do castelán en español.

4. A dialectalización do castelán moderno.

5. O español como lingua común.

6. O español global.

Máis información no seu ensaio “Lengua/nacionalismo en el contexto español”, UAM, 29/06/2010



Conferencia de Luís Villares
Xoves Xuño 24th 2010,
Filed under: Sociolingüística,Vídeoconferencia
Comentarios desactivados en Conferencia de Luís Villares

Luís Villares from Queremos Galego on Vimeo.

Luis Villares , xuíz titular do Xulgado da Fonsagrada e portavoz de Xuices para a Democracia en Galiza . Entre outros aspectos tratou nesta conferencia a “liberdade lingüística” tal e como a entenden os agresores do galego, e argumentou a insconstitucionalidade de propostas como a segregación do alumnado por razón de língua.



A lingua materna
Mércores Xuño 23rd 2010,
Filed under: Documentos,Sociolingüística
Comentarios desactivados en A lingua materna

Acabo de atopar no fondo dun caixón unha cinta de casete con distintas gravacións de cando eu era pequeno, un rapaciño de 6 ou 7 anos, a principios da década dos 70. Se non fose por iso de seguro que a escena que paso a describir estaría perdida nos ventos do esquencemento.
Eu estaba enfermo, na cama, creo lembrar que era verán, do que si estou seguro era de que facía calor e tiña unha visita. Máis ben era unha visita da miña nai, tratábase de Maruxiña a do ichavo, unha amiga súa, non era raro que viñera polo piso e pasara a tarde, como aquel día.
Comenza a gravación.
– Vou fregar estas cousas e xa veño -di miña nai marchando. Silencio.
– AAATCHÍS -era Maruxiña, que botou un sonorísimo espirro.
– Estás boa! -contéstalle miña nai desde a cociña.
– Si, deben ser as corrientes, estiven fregando a casa e abrín todo para que ventilara, e como eu son tan pouca cousa xa me colle todo enseguida, chega cun airiño e…AAATCHÍS.
-ESTÁS BOA – agora contesteille eu a todo berrar. A fin de contas non debía estar tan malo e tiña ganas de leria. Óense risos.
– Ai, rapaciño! -replícame miña nai achegándose á habitación. No se dice así, hombre. Como le contestas así a Maruxiña? Se dice: “estás buena”.
E remata o conto.
Cal é a miña lingua materna?
Cal é a lingua que a miña nai pensaba que era a miña lingua materna?

Fonte: Carta Xeométrica (09/06/2010)



O auto-odio
Mércores Xuño 23rd 2010,
Filed under: Documentos,Sociolingüística
Comentarios desactivados en O auto-odio

Eu, como non teño formación en sociolingüística tampouco podo elaborar tratados sobre o auto-odio só podo contar o que vexo. Isto aconteceume o sábado pasado.
Joaquín é un home bo de natural, mais é un desgraciado. Basta con botarlle unha ollada para identificalo. Viste con roupa vella e sucia porque é o borrachiño oficial do barrio. Na entrada da panadería métese cun neno:
– Dasme un caramelo?…. Así, bonito, moitas gracias, bonitos… Mmmmmm está moi rico –dixo comendo a gominola.
Xa dentro do establecemento:
– Que vai ser Joaquín?
– Mira, dame un deses.
– O que?, un molete?
– Si, si.
– E como o queres, con pirucho ou sen pirucho? A ver, dime Joaquín.
– E canto custa?
– Un euro.
– E se é con pirucho?
– Tamén un euro. Valen o mesmo.
– Entón dame o pirucho e véndelle o molete a outro!
Todos rimos. O panadeiro dalle unha barriña pequena: “regálocha”, e Joaquín marcha agradecido cun soriso baixo o bigote, gardando o pan no peto da chaqueta.
O panadeiro fala con outra cliente:
– Este hace así simpre, no tiene mal. Ya ves, tiene mucha retranca…. Es muy gallego.
Por fin tócame a min o turno.
-E que vai ser, o de sempre? –pregúntame o panadeiro.
– Non, hoxe quero un molete…
Pénsoo un pouco e continúo:
– Pero que sexa con pirucho.

Fonte: Carta Xeométrica (21/06/2010)



Fábula del castellanoparlante
Domingo Xuño 06th 2010,
Filed under: Documentos,Opinión,Sociolingüística
Comentarios desactivados en Fábula del castellanoparlante

En mi ya largos años de vida en Galicia he observado que si no sabes hablar gallego estás perdido en esta tierra, porque nadie te respeta, nadie te entiende y te consideran un pobrecito paleto (…) cuando no un sospechoso extremista de carácter español. La discriminación es brutal. Todos los documentos oficiales se escriben en gallego, igual que los contratos privados o públicos y la correspondencia privada, empresarial, publicitaria u oficial. A los niños se les obliga a estudiar todas las asignaturas en gallego, menos dos (una de ellas la Lengua española).

Las televisiones y los canales de radio emiten exclusivamente en gallego y los periódicos, como es evidente, niegan espacio a los textos en castellano, relegados en exclusiva al ámbito cultural. Todos los juicios han de celebrarse en gallego y es muy raro que te autoricen un traductor al castellano (…). En las tiendas no se pueden comprar ordenadores porque su lenguaje es el inglés o el gallego (…). Los nombres de las calles de ciudades como La Coruña están rotulados en el idioma colonizador. (…) te miran con desprecio o a lo sumo como un pájaro exótico si te expresas en la lengua de Cervantes (…). Las misas, rezos y homilías se hacen en gallego únicamente. No entiendo el empeño de los ciudadanos de esta tierra por imponer una lengua que (…) no es la propia de Galicia.

Tanta colonización ha provocado en nosotros un histórico complejo de inferioridad hasta el punto de que padres castellano hablantes educan a sus hijos en gallego.

Felisa Conde Pena, “Cartas al director”,

La Voz de Galicia, 21.11.1989

1. Cres que está xustificada a ironía da autora desta carta ao director?
2. Paréceche que existe algunha clase de agresión aos castelán falantes en Galiza?
3. Identifica os ámbitos de uso do idioma que se citan no texto? Cal cres que é a situación lingüística real dos ámbitos que a autora menciona?
4. Cales deses ámbitos che parecen máis importantes no proceso de recuperación lingüística do galego?

 

Fonte: Caderno de Lingua



Guía sexual da Sociolingüística
Domingo Xuño 06th 2010,
Filed under: Documentos,Opinión,Sociolingüística
Comentarios desactivados en Guía sexual da Sociolingüística

Artigo de Séchu Sende

Segundo clasificado no III Premio a artigos xornalísticos normalizadores. Concello de Carballo 2007

Normalmente a primeira vez que outra persoa entra no noso corpo, ou a primeira que nós entramos dentro doutra persoa, é coa lingua. Si, pode ser que antes lle chuchemos o dedo a alguén ou que lle mordamos o lóbulo da orella, mais son as nosas linguas as primeiras que nos exploran por dentro en serio, de verdade. A nosa lingua é unha das principais vías para o coñecemento humano.Por iso é difícil esquecer a primeira vez que lle metes a lingua a alguén, a primeira vez que unha lingua entra na túa boca. Porque non deixa de ser a primeira vez que lle permitimos a outra persoa entrar dentro nosa. Ao descubrirmos a nosa intimidade, coa lingua expresamos a nosa identidade.A que non sabías que durante un beixo se moven 29 músculos? E que os batimentos cardíacos aumentan de 70 para 150 e melloran a oxixenación do sangue? Si, o beixo beneficia o corazón. E ademais adelgaza. Nun bo morreo gastamos preto de 12 calorías!

Tamén é importante saber que o morreo é cousa de dous. Un morreo é un diálogo entre papilas gustativas, entre a lingua e o ceo do padal, entre o cuspe e os dentes. E nun diálogo entre dúas persoas hai que dar e recibir, ofrecer e aceptar, avanzar e retroceder, facer ruído e gardar silencio, entrar e saír. Morrear é unha das máximas expresións da comunicación humana.

O proceso de normalización da lingua galega é un proceso comunicativo conflitivo. Os axentes sociais máis críticos denunciamos a ineficaz política lingüística da administración, o desprezo dos media ou a eficacia da escola para desgaleguizar as novas xeracións. É un proceso no que o enfrontamento e a queixa son continuos. A perda da lingua é un drama, abofé. Mais que pasaría se ligásemos o discurso da normalización da lingua ao pracer? Se falásemos desde o discurso da satisfacción e a analoxía do bico? Un pouco de humor tamén é necesario e podemos falar de cousas serias cun sorriso nos labios. Estabamos falando de beixos con lingua…Eis a Guía Sexual da Sociolingüística.

1. Exixamos para a nosa lingua o mesmo pracer do que goza calquera lingua.

2. Se aínda nunca o fixeches busca alguén con quen te sintas cómoda ou cómodo e adiante! Aínda que ás veces facelo con persoas descoñecidas, así de súpeto, resulta mellor.

3. O proceso de normalización é un proceso social que parte de cada persoa e que se basea no intercambio de comunicacións. Podemos facer moitas cousas en solitario…, mais non nos podemos morrear a nós mesmas.

4. Se teu pai e túa nai non che aprenderon nin che dixeron como se fai, non pasa nada… Aínda estás a tempo de aprender pola túa conta.

5. Sobre este tema sempre houbo –e hai– tabús, falsos mitos, pouca información e moita ignorancia… Pasa dos prexuízos doutros tempos e adiante.

6. Hai xente á que lle gustaría probar porque intúen que lles vai gustar mais…, dálles corte! Non te acovardes, desinhíbete e goza coa lingua.

7. Aínda hai xente que pensa que darlle á lingua non é fino e xente que pensa que é un pouco vulgar…. He, non teñen nin idea!

8. A lingua é un instrumento imprescindíbel para relacionármonos, integrarnos, darnos a coñecer e coñecer xente. Sen non usas a lingua fechas portas. Non sexas pechado ou pechada.

9. Pode ser un rollo dunha noite. Ou unha relación para toda a vida.

10. A eficacia da lingua depende da práctica. A lingua mellora co uso. Ninguén nace aprendido!

11. Hai persoas que teñen problemas psicolóxicos que lles impiden darlle á lingua con normalidade. Eses problemas –identificados pola Sociolingüística como diglosia, autoodio…– teñen solución.

12. Hai persoas que teñen problemas ideolóxicos que dificultan ou impiden o uso natural da lingua. Esas problemas teñen máis difícil solución…

13. Isto tamén é un feito cultural. Respecta a cultura da túa sociedade. Se vivísemos no polo norte entre esquimós sería normal dármonos os beixos chocando o nariz.

14. Hai persoas que consideran que a súa lingua é máis útil, máis áxil, máis atractiva e mellor. A ignorancia non ocupa lugar.

15. O morreo, como a lingua, non diferencia ás persoas, é democrático: non debe discriminar por idade, raza, sexo, clase social ou lugar de nacemento.

16. É bo para a saúde e para a túa calidade de vida persoal e social. Unha habilidade necesaria no mundo de hoxe.

17. Hai quen pensa que son as linguas as que lles dan prestixio ás persoas cando realmente somos as persoas as que prestixiamos ou desprestixiamos a nosa lingua. E se nós non valoramos a nosa lingua, quen o vai facer?

A lingua é a mellor forma de descubrirnos e descubrir outras persoas. O mellor é ter como obxectivo vivir a nosa lingua como a nosa sexualidade: de forma libre, satisfactoria, consciente, responsábel e saudábel. Con normalidade!

Da relación da Sociolingüística co sexo oral falaremos noutro momento.

Fonte: Vieiros (19/05/2007)



Estudantes de Ciencias da Información da USC
Domingo Maio 23rd 2010,
Filed under: Sociolingüística,Vídeo documental
Comentarios desactivados en Estudantes de Ciencias da Información da USC

Estudantes dunha das clases de Xornalismo da Universidade que quixeron compartir cadansúa historia lingüística, ao máis puro estilo das terapias de grupo, pero micrófono en man como nos talk-shows, para eufalo.tv:



Falar. Un relato de Sechu Sende
Venres Marzo 26th 2010,
Filed under: Sociolingüística,Videocreación
Comentarios desactivados en Falar. Un relato de Sechu Sende

NETmoviola: Falar from Ana Moreiras on Vimeo.

Sara Vázquez e Anxo Fole Lamas, alumnos do IES Santiago Basanta Silva de Vilalba foron os gañadores en 2008 do concurso ” Mobilízate pola lingua” organizado pola Mesa de Lugo para fomentar a reflexión sobre a dificultade de vivirmos en galego.



Linguas cruzadas
Xoves Febreiro 11th 2010,
Filed under: Sociolingüística,Vídeo documental
Comentarios desactivados en Linguas cruzadas

En que fala a mocidade galega e por que? Perviven os estereotipos que marcan os falantes de galego ou de castelán? Existe conflito por culpa da lingua? Que lle falta ao galego para estar normalizado? Que futuro lle espera? Linguas cruzadas é un documental de 50’ que afonda na cuestión sociolingüística a través da xente nova, da primeira xeración da historia que tivo o galego como lingua oficial.